The first poem that i had written for someone special

                  कबिता

                     बिचित्र को चित्र

 अनकन्ठार अधेरी रात मा

 जब

 म आफ्नो कर्मलाई निरन्तरता दिरहेको हुन्छु

त्यतिनैबेला

मेरो निन्द्रालाई परास्त गरी

मेरो मानसपटलमा एउटा चित्र चित्रित हुन्छ

जुन चित्र को चित्रकार म स्वयम हुँ

जसको  स्रोत

मेरो पापीआँखा

अनी

  मेरो लोभि मन हो

 किनकी

 यि आँखाले

त्यो चित्रको बस्तु देखेको छ

यो मन ले

त्यो बस्तुलाई आफ्नो सम्झेको छ

त्यसैले त

यि आँखा

र

 यो मन को रङ्ले

 दिमागमा त्यो चित्र कोरिरहेको हुन्छु

बिचित्र को चित्र छ यो

किनकी

अरु चित्रले भाब दर्साउछन

यो चित्र आफै बोल्छ

अरु चित्रले उत्सुक्ता ल्याउछन

यो चित्रले म मा भबुकता भर्छ

कागजी चित्र हेर्न सजिलो हुन्छ

यो चित्र हेर्न मैले दिमाग  घुमाउनुपर्छ

कागजी चित्रले केबल बस्तुस्तिथी जनाउछ

यो चित्रले म मा बिगत को स्मरन,

 बर्तमान को कार्य

र भबिस्यको मिठो कल्पना गराउछ

डर लाग्छ मलाई यो चित्र भन्दा पनि

चित्रको यथार्थ मालिक सँग

किनकी

कल्पित् मेरो भबिस्यको  साचो

यस चित्रको मलिकसँग छ

जसले मेरो कल्पनालाई

सपना या बिपना मा बदल्न सक्छ

मेरो आँखा को ज्योति गुमाउन सक्छ

मेरो मनको आफ्नो पनालाई टार्नसक्छ

म मा  निरासपन भर्नसक्छ

त्यसैले आग्रह छ मलिक

म मा भोटे तल्चा ठोक्नुभन्दा

तिमी सँग को साचोले

                                                मेरो मन म लागेको ताल्चा  खोलिदेउ।।।।

भूपेन प्रकाश

२०६६-०९-२७

मैतिदेवी काठमाडौं